เพาะเมล็ดฝ้าย

ไม่ได้ไปบ้านป้ากิ่ง 1 อาทิตย์เพราะโรงเรียนปิดกลางภาค มาวันนี้ไปถึงปุ๊บเจ้าเลมอนก็จะเข้าไปนั่งชิงช้าเลย แต่ละอาทิตย์ที่ไปโรงเรียนเห็นความเปลี่ยนแปลงตลอด ดูเหมือนโรงเรียนกำลังปรับปรุงภูมิทัศน์ ตั้งแต่สร้างสหกรณ์ ปรับถนนลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อ ทำท่อระบายน้ำ ปรับทางเดินริมบึงและพื้นที่รอบสหกรณ์  วันนี้มี้เห็นเด็กๆกำลังตัดต้นฝ้าย ต้นตะขบที่ให้ร่มเงาตรงแคร่ก็เหลือแต่ตอ ป้ากิ่งบอกว่ามันโค่นลงมาเพราะวันก่อนฝนตกหนักลมพัดแรง แต่คิดว่ามันยังไม่ตายน่าจะโตขึ้นได้ใหม่ ช่วงทำงานบนบ้าน มี้กำลังหัดเย็บตุ๊กตาวอลดอร์ฟตัวแรก จริงๆก็ไม่ยากเท่าไหร่แต่ค่อยๆทำไป พอดีเห็นที่โรงเรียนมีต้นฝ้ายและเห็นป้ากิ่งเอาใยฝ้ายมาใช้ทำตุ๊กตา มี้เลยถามป้ากิ่งว่า ที่บ้านมีใยสังเคราะห์อยู่ สามารถใช้ได้มั้ย ป้ากิ่งบอกว่าสัมผัสที่ได้มันแตกต่างกัน สำหรับเด็กๆอยากให้ใช้อะไรที่มาจากธรรมชาติมากกว่า มี้เลยขอเมล็ดฝ้ายมาซะเลย จะได้เอามาปลูกไว้ที่บ้าน เมล็ดฝ้ายมันอยู่ติดกับก้อนใยฝ้ายนั่นแหละ ป้ากิ่งบอกว่ามันขึ้นง่าย ที่เห็นในโรงเรียนก็ขึ้นเอง กลับมาบ้านเลยชวนเลมอนมาเพาะเมล็ดฝ้ายกัน ขอกระถางจากคุณยายมา 2 กระถาง หย่อนเมล็ดฝ้ายไปกระถางละ 4 เมล็ด ดูซิจะขึ้นมากี่ต้น ไว้ถ้ามันโตจนออกดอกแตกใยเมื่อไหร่ จะเอามายัดตุ๊กตาให้เลมอนเล่น

พาคุณยายไปเลี้ยงวันแม่

วันนี้พาคุณยายคุณตาไปเลี้ยงวันแม่ดีเลย์ไปสองวัน เพราะปกติเราไม่ชอบฉลองตรงเทศกาล ไม่ชอบคนเยอะ พาคุณยายไปหม่ำสุกี้ร้านเอี่ยวไถ่ ที่ Central Eastville เพราะยายเคยเล็งเอาไว้ อาหารโดยรวมพอใช้ได้ แอบคาดหวังรสชาติสูงกว่านี้ เมนูที่ประทับใจที่สุดก็คือ แปะก๊วยคั่วพริกเกลือ ทุกคนเห็นตรงกันว่าอร่อยแปลกดี ไม่เคยเห็นร้านอื่นทำ อาหารคาวเสร็จ ต่อด้วยขนมร้าน Kyo Roll En ตอนแรกยายเดินไปสเวนเซ่นส์ แต่เห็นป้ายไอติมทุเรียนอยู่หน้าร้านเลยขอบายดีกว่า หม่ำทั้งเค้กโรลทั้งไอติมไปเยอะมากเพราะกินครบ 300 เค้าแถมโรล 1 ชิ้น ตอนสั่งเราไม่รู้ เลยอิ่มสุดๆเลย ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน เจอรถกะป๊อคันนึง ขับอยู่เลนกลางปล่อยควันขาวฟุ้งเลย เจ้าเลมอนเห็นก็ตื่นเต้นใหญ่ แล้วก็พูดว่า “อุ้ย รถอันนี้ ร้อน” ฮ่ะฮ่าๆ ขำกันใหญ่ หนูเลมอนนี่เริ่มมีการเชื่อมโยงเป็นเหตุเป็นผลแล้วนะ

มันต้มขิง

ไปบ้านป้ากิ่งมาหลายอาทิตย์ ได้ทำได้กินของว่างต่างๆกันไป เป็นถั่วเขียวต้มน้ำตาลบ้าง ลูกเดือยต้มน้ำตาลบ้าง มันต้มขิงบ้าง ล่าสุด ป้ากิ่งให้ปั้นบัวลอย มี 2 สีด้วยนะ สีเหลืองจากฟักทอง สีม่วงจากดอกอัญชัน แต่ไม่ใช่บัวลอยน้ำกะทิ เป็นบัวลอยน้ำขิง เลมอนกินหมดขอเติมอีกถ้วย แต่ถ้วยที่ 2 กินไม่หมดละ มี้ต้องเหมาเอง นี่เลยจุดประกายให้มี้อยากชวนเลมอนมาช่วยกันทำขนมกัน เริ่มจากง่ายๆก่อน มันต้มขิงนี่แหละ มี้ซื้อมันเทศญี่ปุ่นมา ล้างๆแล้วปอกเปลือก หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ให้เลมอนช่วยหยิบใส่หม้อ เจ้าหนูช่วยมี้แป๊บเดียวก็เล่นซะละ มี้เอาหม้อไปใส่น้ำแล้วก็ตั้งบนเตา ให้เริ่มเดือดนิดๆก็ใส่น้ำตาลทรายแดงไป 1 ช้อนโต๊ะพูนๆ เลมอนมาปีนเก้าอี้นั่งยองชะเง้อดู ซักพักใส่ขิงลงไป 2 ชิ้น ให้พอมีกลิ่นนิดหน่อยแต่ไม่อยากได้รสขิงเข้มนัก กลัวเจ้าหนูจะกินไม่ได้ มือว่างละแค่รอให้น้ำเดือดพล่านซักพัก มี้อุ้มเลมอนขึ้นมาดู เลมอนถามใหญ่ว่าอะไร แล้วก็บอก “เลมอนจะกินมันต้มขิงๆ” จ้า มี้รู้แล้ว เสร็จละ ปิดเตาได้ มี้รีบตักใส่ถ้วยเพราะหนูน้อยร้องจะกินอยู่นั่นแหละ กลัวมันจะร้อนเกินไปเลยหยิบน้ำแข็งก้อนเล็ก 3-4 ก้อนจากตู้เย็นใส่ลงไปด้วย คนๆให้พออุ่น เลมอนนั่งหม่ำๆใหญ่เลย ใช้ช้อนตักกินเองด้วยนะ ไม่เหมือนเวลากินข้าวเลยที่จะชอบใช้มือมากกว่า น้ำขิงหกไหลเลอะโต๊ะ…

สีเขียว

ว่างเว้นจากการระบายสีน้ำแบบ wet-on-wet ไปพักใหญ่ เพราะมี้ขี้เกียจเอากระดาษมาแช่น้ำ เมื่อวานเลมอนบอกจะระบายสีน้ำ มี้เลยจัด wet-on-wet ให้ คราวนี้ให้ใช้สีน้ำเงินกับสีเหลือง พอได้อุปกรณ์พร้อม หนูน้อยจัดแจงป้ายสีลงกระดาษทันที ใช้สองมือด้วยนะ มือขวาถือพู่กันจุ่มสีเหลือง มือซ้ายถือพู่กันจุ่มสีน้ำเงิน ป้ายๆวนๆ มีความสุขมาก วันนี้มี้เข้าใจละว่าทำไมเค้าถึงแนะนำให้เด็กระบายสีน้ำแบบ wet-on-wet เพราะทันทีที่เราป้ายสีลงบนกระดาษ สีมันจะแพร่ออกไปตามความชุ่มของน้ำที่กระดาษดูดซับไว้ ซึ่งถ้าเป็น wet-on-dry สีมันจะแพร่น้อยกว่าหรือบางทีก็ไม่แพร่เลยถ้าเราปาดน้ำออกจากพู่กันไปเยอะก่อนระบาย แล้ววันนี้ในที่สุดเลมอนก็พูด “สีเขียว” ออกมา มี้ไม่ต้องพูดไม่ต้องอธิบายให้มากความ ได้แต่อมยิ้มในใจ ว่าหนูน้อยได้ค้นพบสีใหม่แล้ว เลมอนบอกว่า “เลมอนจะเอาสีเขียวอีก” มี้ก็ได้แต่บอกว่าตะกี้หนูทำยังไงก็ทำอย่างงั้นแหละ 555 ไม่รู้ว่าหนูจะเข้าใจจริงๆรึยังว่าสีเขียวมาจากไหน มี้จะเก็บไว้ให้หนูเข้าใจได้ด้วยตัวเองนะ

ของขวัญวันครบรอบ 9 ปี

เมื่อวันที่ 22 มิ.ย. ที่ผ่านมาเป็นวันครบรอบแต่งงาน 9 ปีของมี้กับป๊า และเป็นวันที่เลมอนอายุครบ 2 ขวบ 2 เดือนพอดีเลย ป๊าถึงกับลางานพามี้กับเลมอนไปกินเค้ก และก็พาไปดูจักรเย็บผ้าตัวใหม่ด้วย ^.^ จริงๆมี้เคยเปรยๆกับป๊าไว้ตอนวันเกิดมี้แหละ อิอิ แต่บังเอิญมือถือที่ใช้มาตั้งแต่ตอนออกจากงาน ประมาณ 3 ปีกว่ามันเริ่มไม่ไหวละ ป๊าเลยจัด P10 ให้ก่อน ได้โอกาสมี้เลยไปลองดูจักรยี่ห้อเดิมแต่อัพเป็นรุ่นที่แพงขึ้น คือ ยี่ห้อ Elvira หาข้อมูลจากในอินเตอร์เนตมาพอสมควร เอาผ้าที่เราอยากลองเย็บดูไปด้วย เนื่องจากรุ่นปัจจุบันที่ใช้อยู่คือ Smoothie ใช้มา 5-6 ปีแล้ว เราค่อนข้างรู้ใจและรู้ปัญหาว่าบางทีเวลาเย็บผ้าหนาหลายชั้นฝีเข็มจะกระโดด ปกติมี้ชอบเย็บกระเป๋า เย็บเสื้อผ้าบ้าง ก็เลยอยากได้รุ่นที่ค่อนข้างรับมือกับทั้งผ้าทั้งแผ่นใยได้ดี ไปลองรุ่น Innova กับ Renova Touch พนักงานขายก็ให้คำแนะนำได้ดี ต้องบอกว่าขายของเก่ง จากที่ตอนแรกมี้รู้สึกเอนเอียงไปที่อีกยี่ห้อนึงมากกว่า กลายเป็นประทับใจ ลองเย็บผ้ากับแผ่นใยที่เตรียมไป ความรู้สึกมันต่างจากตอนใช้ Smoothie ที่ต้องคอยลุ้นพอสมควรเลย และที่ชอบมากคือตรงที่มีฟีเจอร์ผูกปมด้ายกับตัดด้ายให้เลยหลังเย็บเสร็จนี่ล่ะ ลองจนพอใจแล้วก็ไปลองอีกยี่ห้อนึงบ้าง Bernina นั่นเอง…

รองเท้าต้องวางอย่างนี้

ระหว่างมี้ล้างจานมื้อกลางวัน เจ้าหนูมาเล่นอยู่ใกล้ๆ ซักพักมี้หันไปมอง อ่าว เจ้าหนูกำลังเล่นรองเท้าที่ใส่ออกไปเดินข้างนอกเมื่อเช้าอยู่ มี้เลยบอกเลมอนว่า “เลมอนไม่เล่นรองเท้านะ มันสกปรกอ่ะ เอามาวางเก็บดีๆลูก” เจ้าหนูก็ดูจะฟังเข้าใจ แล้วก็เก็บรองเท้าพลางพูดว่า “มันต้องวางอย่างนี้” มี้หันไปมองอีกทีก็ได้รูปนี้แหละ 

Terrible Two เริ่มต้นแล้วสินะ

หลายวันมานี่หนูเลมอนมีความหงุดหงิดงอแงเวลาที่คนอื่นทำอะไรไม่เป็นดั่งใจ เจ้าหนูอยากทำนู่นนี่นั่นเอง อยากให้หม่ามี้นั่งตรงนั้น อยากให้ป๊ายืนตรงนี้ พอไม่ได้รับการตอบสนองหรือพอผู้ใหญ่ทำอะไรให้ก็จะมีอาการงอแงโมโหแล้วก็กระโดดๆ มี้ต้องใช้ความอดทนและใจเย็นมากอ่ะโดยเฉพาะเวลากลางวันที่เราอยู่บ้านกันสองคน ในขณะที่มี้กำลังเตรียมอาหารหรือทำงานบ้านนู่นนี่นั่น มี้พยายามจะเข้าใจหนูนะ แต่บางอย่างมี้ก็ไม่อ่อนข้อ ปล่อยให้หนูร้องจนสงบเอง แล้วมี้ถึงจะอุ้มปลอบ แต่กว่าจะสงบก็นานพอดูเลย มี้รู้สึกว่ายังมีหลายอย่างที่เราอาจจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีพอ มี้จะพยายามพูดสอนหนูให้น้อยลงแล้วทำให้ดูมากขึ้น เพราะเด็กวัยนี้ยังไม่รับรู้เหตุผลมากมาย เค้าเรียนรู้จากการเลียนแบบต้นแบบมากกว่า มีเรื่องตลกด้วย วันก่อนตื่นเช้ามามี้ลงมาข้างล่างกำลังจะเตรียมอาหารเช้า เข้าไปในห้องครัวก็ตกใจรีบเดินออกมาเลย เพราะว่ามีปีเตอร์ตัวโตเกาะถาดอาหารของเลมอนอยู่ ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านนี้เกือบ 9 ปีแล้วไม่เคยเจอปีเตอร์เลย นี่เป็นครั้งแรก ยอมรับว่าตกใจมากอ่ะแต่ต้องรักษากิริยา กลัวเลมอนจะเห็นแล้วเลียนแบบ มี้ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยโทรไปหาป่ะป๊า ระหว่างที่กำลังคุยกับป๊า มี้คงเผลอแสดงอาการกลัวออกมาโดยการทำเสียงร้อง “ฮือๆ” เลมอนได้ยินแล้วถามว่า “หม่ามี้เสียใจเหรอคะ” มี้ไม่ได้เสียใจค่ะลูกแต่มี้กลัว อ่าา บอกเลมอนแค่ว่า “เปล่าค่ะ มี้ไม่ได้เสียใจ” หลังว่างสายป่ะป๊า ต้องรวบรวมความกล้าเพื่อหยิบถาดออกไปไว้ข้างนอกก่อน ทำไปก็ขนลุกไปกลัวมันวิ่งพล่านหรือบินขึ้นมา นึกถึงตอนนั้นก็ยังขนลุกไม่หาย แต่โชคดีมันค่อนข้างนิ่งมาก มี้เลยทำได้สำเร็จ เยส

ลองไปโรงเรียนวันแรก

เมื่อวานนี้เป็นวันแรกของ Parent-child group ที่หม่ามี้สมัครไว้ ป่ะป๊าอยากไปดูด้วย เราเลยไปด้วยกันทั้งบ้าน ตื่นเร็วกว่าปกติ จัดแจงอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวแล้วไปกันเลย ไม่ได้ออกจากบ้านเวลานี้นานละ รถติดมากจนคิดว่าจะไปไม่ทัน แต่ในที่สุดก็ไปทันเวลาพอดี บรรยากาศที่เจอตอนไปถึง รู้สึกเหมือนอยู่ชนบทต่างจากบนถนนตะกี้นี้เลย มีเด็กๆมากมาย ทุกคนต่างทำงาน ตัดต้นไม้เก็บเศษหญ้าเศษใบไม้ใส่กระสอบ ดูคึกคักมากอ่ะ ไปถึงคุณครูหรือป้ากิ่งก็เข้ามาทักทาย มีผู้ปกครองและเด็กคนอื่นๆกำลังล้างถ้วยชามอยู่ ป้ากิ่งจุดไฟที่เตาถ่านเตรียมทำถั่วเขียวต้มน้ำตาล แต่ไม่ได้ให้เราทำอะไรเพราะเลมอนดูจะยังไม่พร้อม หนูเกาะหม่ามี้แจเลย ซักพักป้ากิ่งเอาอุปกรณ์ทำสวนออกมาวางแล้วบอกว่าอันนี้เป็นเครื่องมือสำหรับผู้ใหญ่นะคะถ้าคุณพ่อคุณแม่สะดวกทำงานก็ทำได้เลย แต่ถ้าไม่ก็เชิญคุณพ่อไปรอที่สหกรณ์ก่อนได้ สหกรณ์ยังใหม่อยู่เลยน่าจะเพิ่งสร้าง ป่ะป๊ายังป่วยๆอยู่แล้วก็แต่งตัวมาไม่ค่อยเหมาะกับการทำงานเท่าไหร่ เลยขอตัวไปนั่งรอที่สหกรณ์ดีกว่า ส่วนหม่ามี้อยู่กับเลมอน เจ้าหนูจับมือมี้ตลอดเลย คงจะงงๆปนกลัวๆที่เห็นคนมากหน้าหลายตา มี้ชวนหนูไปนั่งชิงช้าเล่นอยู่พักนึง แล้วก็ชวนไปพรวนดิน เจ้าหนูค่อยยอมจับช้อนพรวน ซักพักป้ากิ่งเรียกให้เตรียมเก็บล้างเครื่องมือแล้วล้างมือล้างเท้าขึ้นบ้านกัน บ้านเป็นเหมือนศาลาที่ไม่ได้มีฝาด้านข้าง แต่เป็นรั้วระเบียง  ขึ้นไปข้างบนป้ากิ่งเริ่มร้องเพลง แล้วก็มีงานให้พ่อแม่ทำ พันไหมพรมบ้าง ใช้กระดาษทรายขัดไม้เสียบลูกชิ้นทำเป็นไม้ถักนิตติ้งบ้าง ระหว่างนี้เด็กๆก็มีซนบ้างตามประสา ป้ากิ่งบอกว่าเราไม่ต้องพูดไม่ต้องห้ามอะไรเป็นคำพูดออกมาแต่ให้เราลงมือหรือทำเป็นตัวอย่างเลย เช่นมีน้องคนนึงขว้างของ ก็ให้เรารีบไปจับมือไว้ก่อนเลย มีน้องกำลังปีนระเบียงป้ากิ่งก็เข้ามาจับขาลงมาจากระเบียง เด็กวัยนี้เค้าไม่รับรู้คำพูดที่มีเหตุผลมากมายของเราหรอก  ทำงานไปซักพัก ป้ากิ่งก็ยกหม้อถั่วเขียวขึ้นมา เลมอนบอกเลมอนจะกินถั่วเขียว ป้ากิ่งตักใส่ถ้วยเล็กๆแล้วค่อยๆแจกให้ทีละคน คนไหนมัวซนจะมาเอาถั่วเขียว ป้ากิ่งบอกให้ไปนั่งกับแม่ก่อน หนูเลมอนกินถั่วเขียวไปพอสมควรเลย ที่เหลือแม่จัดการ กินเสร็จก็เอาไปล้างที่กะละมังใส่น้ำที่เตรียมไว้…

หนูน้อยตกบันได

เมื่อวานทำหม่ามี้ใจหายเลย ตอนสายๆมี้ชวนหนูขึ้นไปห้องเย็บผ้ากัน มี้เดินนำขึ้นมาก่อนเพราะถือของเยอะ ส่วนหนูเลมอนขึ้นบันไดตามมาทีหลัง ปกติหนูขึ้นลงบันไดเองได้คล่องแคล่วมานานพักนึงแล้ว มี้ไม่ต้องคอยห่วง แต่เมื่อวานนี้มี้ขึ้นมากำลังเก็บของในห้องอยู่ๆก็ได้ยินเสียงดังเหมือนอะไรตก แล้วก็ได้ยินเสียงหนูร้องไห้จ้าเลย มี้ตกใจเลย รีบออกไปดูเห็นหนูนอนหงายอยู่ตรงที่พักบันได ใจนี่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบลงไปประคองหนูขึ้นมานั่ง แล้วถามหนูว่าตกลงมาจากขั้นไหน หนูพูดแค่ว่าตรงนี้ๆแล้วชี้ตรงที่พักบันได มี้ต้องโอ๋ๆหนูก่อน ถามว่าหนูเจ็บตรงไหน เลมอนบอกตรงนี้แล้วชี้ที่แก้มด้านขวา เห็นมีรอยแดงที่แก้ม มีเลือดซึมเป็นเส้นเล็กๆเหมือนรอยปากกายาวประมาณ 1-1.5 cm ที่เปลือกตาล่าง ตาแดงนิดๆ มี้ตกใจเลย พยายามตั้งสติ เอาเลมอนขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วรีบลงมาเอา cool pack ห่อผ้าไปประคบที่แก้ม เปลือกตา แล้วก็ข้างหลังศรีษะด้วยเพราะเจอหนูตอนนอนหงาย พยายามแหวกผมดูแต่ไม่เห็นรอยอะไร หัวไม่ได้แตก ค่อยโล่งอกหน่อย เจ้าหนูพอได้ cool pack ก็ชอบใจเพราะมันเย็นๆบอกว่า “เลมอนจะประคบๆ” แล้วเอาไปประคบเอง ประคบแก้มซ้ายทีแก้มขวาที เอาไปจุ๊บที่ปากที ตรงที่ไม่เจ็บก็ประคบ มี้ก็ช่วยประคบด้วย โดยเฉพาะตรงเปลือกตา ดูเจ้าหนูปกติดีร้องไห้แป๊บเดียวก็เงียบแล้วก็สนุกกับการประคบ มี้ค่อยเบาใจ ตอนบ่ายหวีผมมัดจุกให้หนูบนหัว 1 จุก ไปเจอรอยช้ำที่ไรผมบนหน้าผาก ผมหน้าม้าหนูมันปิดอยู่ อ๋าา มี้เลยไปเอาน้ำแข็งห่อผ้ามาประคบให้หนูอีกรอบ…

วันเกิดหม่ามี้

วันนี้อยู่ๆฝนก็ตกทั้งที่ตอนเช้ามีแดด กำลังคิดว่าน่าจะซักผ้าเพราะฝนตกติดต่อกันมาหลายวันแล้ว แต่พอฝนเริ่มตกก็ตกนานมาก พอเริ่มซาก็ตกใหม่อีก บรรยากาศดูทึมๆอึมครึมทั้งวันเลย แต่วันนี้เป็นวันเกิดหม่ามี้ เย้ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูมี แก่ขึ้นอีกปีละ วันนี้มีเรื่องให้ประหลาดใจปนดีใจหนึ่งเรื่อง นั่นก็คือ เนื่องจากฝนตกตลอดเช้า หม่ามี้ไม่รู้จะเล่นอะไรกับเลมอนดี เลยชวนเลมอนขึ้นมาที่ห้องข้างบนบอกเจ้าหนูว่าหม่ามี้จะมาเย็บผ้า เลมอนไปนั่งเล่นกันนะ เลมอนก็โอเค ขึ้นมาเจ้าหนูก็จัดแจงรื้อโน่นนี่นั่น เอาอันนั้นอันนี้มาเล่น มากวนมี้บ้าง บอกจะเล่นเข็มบ้าง มี้ก็นั่งเย็บผ้าทำอะไรไปซักพัก เจ้าหนูเริ่มกวนมี้หนัก มีอาการงอแง หม่ามี้เห็นใกล้ 11 โมงละ สงสัยจะง่วงแล้วแน่เลย เลยชวนหนูไปนอนดีกว่า บอกหนูว่าเดี๋ยวหม่ามี้กล่อมนอนในห้องหนูนะ โอเค เราย้ายไปห้องเลมอนกัน เปิดแอร์เตรียมตัวจะกล่อม มี้บอกเลมอนว่า “หม่ามี้จะกล่อมหนูนะ แต่เดี๋ยวถ้าหนูหลับแล้วหม่ามี้ขอไปนั่งเย็บผ้าที่ห้องข้างๆ ถ้าหนูมีอะไรก็เรียกหม่ามี้นะมี้อยู่ห้องข้างๆนี่แหละ” เจ้าหนูเล่นผ้าม่านซักพักก็พูดว่า “หม่ามี้ไปเย็บผ้าเลยนะ” หม่ามี้งง อะไรนะ “หม่ามี้ไปเย็บผ้าเลยนะ เลมอนจะนอนตรงนี้” อ่า มี้ประหลาดใจสุดๆ มีการไล่ให้มี้ไปเย็บผ้าแล้วเลมอนจะนอนเอง ปกติติดมี้มากต้องให้กล่อมนอนหรือไม่ก็นอนด้วยกัน เลยถามย้ำอีกรอบว่าให้มี้ไปเย็บผ้าแล้วหนูเลมอนจะนอนเองใช่มั้ย เลมอนทำท่าเห็นด้วย โอเค สบายละ มี้เลยออกมาอยู่อีกห้องนึงเย็บผ้าทำอะไรไปเรื่อย เจ้าหนูเงียบมากอ่ะ หลับไปเกือบ 2 ชม.ได้…

ตุ๊กตาของป่ะป๊า

หลังจากได้อ่านหนังสือสะพานสายรุ้ง ป่ะป๊าก็เริ่มอินกับวอลดอร์ฟมากขึ้น แล้วก็หัดทำตุ๊กตาจากผ้าขนหนูขึ้นมา 555 😆 ดูวิธีทำจากในยูทูปนี่แหละ เจ้าหนูเลมอนตั้งชื่อให้เรียบร้อย ตัวสีเขียวชื่อ ตุ๊กตา ตัวขวาสีครีมชื่อ มิคกี้หรือพิคกี้ แล้วแต่หนูจะเรียก มี้บอกให้หนูกอดตุ๊กตา หนูเอาไปโยนเล่นซะงั้น เห้อ

หนูน้อยนักจินตนาการ

นับวันนอกจากจะพูดเก่งร้องเพลงเก่งแล้ว เจ้าหนูยังจินตนาการเก่งด้วย ว่างๆเป็นต้องหยิบจับนู่นนี่นั่นแล้วเอามาแนบหู พูด”ฮัลโหล” ฮั่นแน่ะ ทุกสิ่งรอบตัวเธอเป็นโทรศัพท์ได้หมด “อ๋อ ค่ะๆ แค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ” หนูเคยเห็นแมวเดินมาหลังบ้าน บางวันก็ทำเป็นเรียกเจ้าแมว(ทั้งๆที่ไม่มีแมวเดินผ่านมา) แล้วยื่นมือทำเหมือนถืออะไรซักอย่าง บอก”อ่ะ กินมั้ยๆ” “รอหน่อยนะ” เมื่อวานนี้เอาก้อนไม้ที่หม่ามี้ซื้อมาจากงานหัตถศิลป์ถือมา แล้วก็บอก”หนูกินไอติม” มีการยื่นมาให้หม่ามี้กินด้วย มี้ก็รับมุกเธอจ้า”อ้าม”