Terrible Two เริ่มต้นแล้วสินะ

หลายวันมานี่หนูเลมอนมีความหงุดหงิดงอแงเวลาที่คนอื่นทำอะไรไม่เป็นดั่งใจ เจ้าหนูอยากทำนู่นนี่นั่นเอง อยากให้หม่ามี้นั่งตรงนั้น อยากให้ป๊ายืนตรงนี้ พอไม่ได้รับการตอบสนองหรือพอผู้ใหญ่ทำอะไรให้ก็จะมีอาการงอแงโมโหแล้วก็กระโดดๆ มี้ต้องใช้ความอดทนและใจเย็นมากอ่ะโดยเฉพาะเวลากลางวันที่เราอยู่บ้านกันสองคน ในขณะที่มี้กำลังเตรียมอาหารหรือทำงานบ้านนู่นนี่นั่น มี้พยายามจะเข้าใจหนูนะ แต่บางอย่างมี้ก็ไม่อ่อนข้อ ปล่อยให้หนูร้องจนสงบเอง แล้วมี้ถึงจะอุ้มปลอบ แต่กว่าจะสงบก็นานพอดูเลย

มี้รู้สึกว่ายังมีหลายอย่างที่เราอาจจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีพอ มี้จะพยายามพูดสอนหนูให้น้อยลงแล้วทำให้ดูมากขึ้น เพราะเด็กวัยนี้ยังไม่รับรู้เหตุผลมากมาย เค้าเรียนรู้จากการเลียนแบบต้นแบบมากกว่า

มีเรื่องตลกด้วย วันก่อนตื่นเช้ามามี้ลงมาข้างล่างกำลังจะเตรียมอาหารเช้า เข้าไปในห้องครัวก็ตกใจรีบเดินออกมาเลย เพราะว่ามีปีเตอร์ตัวโตเกาะถาดอาหารของเลมอนอยู่ ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านนี้เกือบ 9 ปีแล้วไม่เคยเจอปีเตอร์เลย นี่เป็นครั้งแรก ยอมรับว่าตกใจมากอ่ะแต่ต้องรักษากิริยา กลัวเลมอนจะเห็นแล้วเลียนแบบ มี้ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยโทรไปหาป่ะป๊า ระหว่างที่กำลังคุยกับป๊า มี้คงเผลอแสดงอาการกลัวออกมาโดยการทำเสียงร้อง “ฮือๆ” เลมอนได้ยินแล้วถามว่า “หม่ามี้เสียใจเหรอคะ” มี้ไม่ได้เสียใจค่ะลูกแต่มี้กลัว อ่าา บอกเลมอนแค่ว่า “เปล่าค่ะ มี้ไม่ได้เสียใจ”

หลังว่างสายป่ะป๊า ต้องรวบรวมความกล้าเพื่อหยิบถาดออกไปไว้ข้างนอกก่อน ทำไปก็ขนลุกไปกลัวมันวิ่งพล่านหรือบินขึ้นมา นึกถึงตอนนั้นก็ยังขนลุกไม่หาย แต่โชคดีมันค่อนข้างนิ่งมาก มี้เลยทำได้สำเร็จ เยส

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s