ของขวัญวันครบรอบ 9 ปี

เมื่อวันที่ 22 มิ.ย. ที่ผ่านมาเป็นวันครบรอบแต่งงาน 9 ปีของมี้กับป๊า และเป็นวันที่เลมอนอายุครบ 2 ขวบ 2 เดือนพอดีเลย ป๊าถึงกับลางานพามี้กับเลมอนไปกินเค้ก และก็พาไปดูจักรเย็บผ้าตัวใหม่ด้วย ^.^ จริงๆมี้เคยเปรยๆกับป๊าไว้ตอนวันเกิดมี้แหละ อิอิ แต่บังเอิญมือถือที่ใช้มาตั้งแต่ตอนออกจากงาน ประมาณ 3 ปีกว่ามันเริ่มไม่ไหวละ ป๊าเลยจัด P10 ให้ก่อน ได้โอกาสมี้เลยไปลองดูจักรยี่ห้อเดิมแต่อัพเป็นรุ่นที่แพงขึ้น คือ ยี่ห้อ Elvira หาข้อมูลจากในอินเตอร์เนตมาพอสมควร เอาผ้าที่เราอยากลองเย็บดูไปด้วย เนื่องจากรุ่นปัจจุบันที่ใช้อยู่คือ Smoothie ใช้มา 5-6 ปีแล้ว เราค่อนข้างรู้ใจและรู้ปัญหาว่าบางทีเวลาเย็บผ้าหนาหลายชั้นฝีเข็มจะกระโดด ปกติมี้ชอบเย็บกระเป๋า เย็บเสื้อผ้าบ้าง ก็เลยอยากได้รุ่นที่ค่อนข้างรับมือกับทั้งผ้าทั้งแผ่นใยได้ดี ไปลองรุ่น Innova กับ Renova Touch พนักงานขายก็ให้คำแนะนำได้ดี ต้องบอกว่าขายของเก่ง จากที่ตอนแรกมี้รู้สึกเอนเอียงไปที่อีกยี่ห้อนึงมากกว่า กลายเป็นประทับใจ ลองเย็บผ้ากับแผ่นใยที่เตรียมไป ความรู้สึกมันต่างจากตอนใช้ Smoothie ที่ต้องคอยลุ้นพอสมควรเลย และที่ชอบมากคือตรงที่มีฟีเจอร์ผูกปมด้ายกับตัดด้ายให้เลยหลังเย็บเสร็จนี่ล่ะ ลองจนพอใจแล้วก็ไปลองอีกยี่ห้อนึงบ้าง Bernina นั่นเอง…

รองเท้าต้องวางอย่างนี้

ระหว่างมี้ล้างจานมื้อกลางวัน เจ้าหนูมาเล่นอยู่ใกล้ๆ ซักพักมี้หันไปมอง อ่าว เจ้าหนูกำลังเล่นรองเท้าที่ใส่ออกไปเดินข้างนอกเมื่อเช้าอยู่ มี้เลยบอกเลมอนว่า “เลมอนไม่เล่นรองเท้านะ มันสกปรกอ่ะ เอามาวางเก็บดีๆลูก” เจ้าหนูก็ดูจะฟังเข้าใจ แล้วก็เก็บรองเท้าพลางพูดว่า “มันต้องวางอย่างนี้” มี้หันไปมองอีกทีก็ได้รูปนี้แหละ 

Terrible Two เริ่มต้นแล้วสินะ

หลายวันมานี่หนูเลมอนมีความหงุดหงิดงอแงเวลาที่คนอื่นทำอะไรไม่เป็นดั่งใจ เจ้าหนูอยากทำนู่นนี่นั่นเอง อยากให้หม่ามี้นั่งตรงนั้น อยากให้ป๊ายืนตรงนี้ พอไม่ได้รับการตอบสนองหรือพอผู้ใหญ่ทำอะไรให้ก็จะมีอาการงอแงโมโหแล้วก็กระโดดๆ มี้ต้องใช้ความอดทนและใจเย็นมากอ่ะโดยเฉพาะเวลากลางวันที่เราอยู่บ้านกันสองคน ในขณะที่มี้กำลังเตรียมอาหารหรือทำงานบ้านนู่นนี่นั่น มี้พยายามจะเข้าใจหนูนะ แต่บางอย่างมี้ก็ไม่อ่อนข้อ ปล่อยให้หนูร้องจนสงบเอง แล้วมี้ถึงจะอุ้มปลอบ แต่กว่าจะสงบก็นานพอดูเลย มี้รู้สึกว่ายังมีหลายอย่างที่เราอาจจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีพอ มี้จะพยายามพูดสอนหนูให้น้อยลงแล้วทำให้ดูมากขึ้น เพราะเด็กวัยนี้ยังไม่รับรู้เหตุผลมากมาย เค้าเรียนรู้จากการเลียนแบบต้นแบบมากกว่า มีเรื่องตลกด้วย วันก่อนตื่นเช้ามามี้ลงมาข้างล่างกำลังจะเตรียมอาหารเช้า เข้าไปในห้องครัวก็ตกใจรีบเดินออกมาเลย เพราะว่ามีปีเตอร์ตัวโตเกาะถาดอาหารของเลมอนอยู่ ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านนี้เกือบ 9 ปีแล้วไม่เคยเจอปีเตอร์เลย นี่เป็นครั้งแรก ยอมรับว่าตกใจมากอ่ะแต่ต้องรักษากิริยา กลัวเลมอนจะเห็นแล้วเลียนแบบ มี้ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยโทรไปหาป่ะป๊า ระหว่างที่กำลังคุยกับป๊า มี้คงเผลอแสดงอาการกลัวออกมาโดยการทำเสียงร้อง “ฮือๆ” เลมอนได้ยินแล้วถามว่า “หม่ามี้เสียใจเหรอคะ” มี้ไม่ได้เสียใจค่ะลูกแต่มี้กลัว อ่าา บอกเลมอนแค่ว่า “เปล่าค่ะ มี้ไม่ได้เสียใจ” หลังว่างสายป่ะป๊า ต้องรวบรวมความกล้าเพื่อหยิบถาดออกไปไว้ข้างนอกก่อน ทำไปก็ขนลุกไปกลัวมันวิ่งพล่านหรือบินขึ้นมา นึกถึงตอนนั้นก็ยังขนลุกไม่หาย แต่โชคดีมันค่อนข้างนิ่งมาก มี้เลยทำได้สำเร็จ เยส

ลองไปโรงเรียนวันแรก

เมื่อวานนี้เป็นวันแรกของ Parent-child group ที่หม่ามี้สมัครไว้ ป่ะป๊าอยากไปดูด้วย เราเลยไปด้วยกันทั้งบ้าน ตื่นเร็วกว่าปกติ จัดแจงอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวแล้วไปกันเลย ไม่ได้ออกจากบ้านเวลานี้นานละ รถติดมากจนคิดว่าจะไปไม่ทัน แต่ในที่สุดก็ไปทันเวลาพอดี บรรยากาศที่เจอตอนไปถึง รู้สึกเหมือนอยู่ชนบทต่างจากบนถนนตะกี้นี้เลย มีเด็กๆมากมาย ทุกคนต่างทำงาน ตัดต้นไม้เก็บเศษหญ้าเศษใบไม้ใส่กระสอบ ดูคึกคักมากอ่ะ ไปถึงคุณครูหรือป้ากิ่งก็เข้ามาทักทาย มีผู้ปกครองและเด็กคนอื่นๆกำลังล้างถ้วยชามอยู่ ป้ากิ่งจุดไฟที่เตาถ่านเตรียมทำถั่วเขียวต้มน้ำตาล แต่ไม่ได้ให้เราทำอะไรเพราะเลมอนดูจะยังไม่พร้อม หนูเกาะหม่ามี้แจเลย ซักพักป้ากิ่งเอาอุปกรณ์ทำสวนออกมาวางแล้วบอกว่าอันนี้เป็นเครื่องมือสำหรับผู้ใหญ่นะคะถ้าคุณพ่อคุณแม่สะดวกทำงานก็ทำได้เลย แต่ถ้าไม่ก็เชิญคุณพ่อไปรอที่สหกรณ์ก่อนได้ สหกรณ์ยังใหม่อยู่เลยน่าจะเพิ่งสร้าง ป่ะป๊ายังป่วยๆอยู่แล้วก็แต่งตัวมาไม่ค่อยเหมาะกับการทำงานเท่าไหร่ เลยขอตัวไปนั่งรอที่สหกรณ์ดีกว่า ส่วนหม่ามี้อยู่กับเลมอน เจ้าหนูจับมือมี้ตลอดเลย คงจะงงๆปนกลัวๆที่เห็นคนมากหน้าหลายตา มี้ชวนหนูไปนั่งชิงช้าเล่นอยู่พักนึง แล้วก็ชวนไปพรวนดิน เจ้าหนูค่อยยอมจับช้อนพรวน ซักพักป้ากิ่งเรียกให้เตรียมเก็บล้างเครื่องมือแล้วล้างมือล้างเท้าขึ้นบ้านกัน บ้านเป็นเหมือนศาลาที่ไม่ได้มีฝาด้านข้าง แต่เป็นรั้วระเบียง  ขึ้นไปข้างบนป้ากิ่งเริ่มร้องเพลง แล้วก็มีงานให้พ่อแม่ทำ พันไหมพรมบ้าง ใช้กระดาษทรายขัดไม้เสียบลูกชิ้นทำเป็นไม้ถักนิตติ้งบ้าง ระหว่างนี้เด็กๆก็มีซนบ้างตามประสา ป้ากิ่งบอกว่าเราไม่ต้องพูดไม่ต้องห้ามอะไรเป็นคำพูดออกมาแต่ให้เราลงมือหรือทำเป็นตัวอย่างเลย เช่นมีน้องคนนึงขว้างของ ก็ให้เรารีบไปจับมือไว้ก่อนเลย มีน้องกำลังปีนระเบียงป้ากิ่งก็เข้ามาจับขาลงมาจากระเบียง เด็กวัยนี้เค้าไม่รับรู้คำพูดที่มีเหตุผลมากมายของเราหรอก  ทำงานไปซักพัก ป้ากิ่งก็ยกหม้อถั่วเขียวขึ้นมา เลมอนบอกเลมอนจะกินถั่วเขียว ป้ากิ่งตักใส่ถ้วยเล็กๆแล้วค่อยๆแจกให้ทีละคน คนไหนมัวซนจะมาเอาถั่วเขียว ป้ากิ่งบอกให้ไปนั่งกับแม่ก่อน หนูเลมอนกินถั่วเขียวไปพอสมควรเลย ที่เหลือแม่จัดการ กินเสร็จก็เอาไปล้างที่กะละมังใส่น้ำที่เตรียมไว้…

หนูน้อยตกบันได

เมื่อวานทำหม่ามี้ใจหายเลย ตอนสายๆมี้ชวนหนูขึ้นไปห้องเย็บผ้ากัน มี้เดินนำขึ้นมาก่อนเพราะถือของเยอะ ส่วนหนูเลมอนขึ้นบันไดตามมาทีหลัง ปกติหนูขึ้นลงบันไดเองได้คล่องแคล่วมานานพักนึงแล้ว มี้ไม่ต้องคอยห่วง แต่เมื่อวานนี้มี้ขึ้นมากำลังเก็บของในห้องอยู่ๆก็ได้ยินเสียงดังเหมือนอะไรตก แล้วก็ได้ยินเสียงหนูร้องไห้จ้าเลย มี้ตกใจเลย รีบออกไปดูเห็นหนูนอนหงายอยู่ตรงที่พักบันได ใจนี่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบลงไปประคองหนูขึ้นมานั่ง แล้วถามหนูว่าตกลงมาจากขั้นไหน หนูพูดแค่ว่าตรงนี้ๆแล้วชี้ตรงที่พักบันได มี้ต้องโอ๋ๆหนูก่อน ถามว่าหนูเจ็บตรงไหน เลมอนบอกตรงนี้แล้วชี้ที่แก้มด้านขวา เห็นมีรอยแดงที่แก้ม มีเลือดซึมเป็นเส้นเล็กๆเหมือนรอยปากกายาวประมาณ 1-1.5 cm ที่เปลือกตาล่าง ตาแดงนิดๆ มี้ตกใจเลย พยายามตั้งสติ เอาเลมอนขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วรีบลงมาเอา cool pack ห่อผ้าไปประคบที่แก้ม เปลือกตา แล้วก็ข้างหลังศรีษะด้วยเพราะเจอหนูตอนนอนหงาย พยายามแหวกผมดูแต่ไม่เห็นรอยอะไร หัวไม่ได้แตก ค่อยโล่งอกหน่อย เจ้าหนูพอได้ cool pack ก็ชอบใจเพราะมันเย็นๆบอกว่า “เลมอนจะประคบๆ” แล้วเอาไปประคบเอง ประคบแก้มซ้ายทีแก้มขวาที เอาไปจุ๊บที่ปากที ตรงที่ไม่เจ็บก็ประคบ มี้ก็ช่วยประคบด้วย โดยเฉพาะตรงเปลือกตา ดูเจ้าหนูปกติดีร้องไห้แป๊บเดียวก็เงียบแล้วก็สนุกกับการประคบ มี้ค่อยเบาใจ ตอนบ่ายหวีผมมัดจุกให้หนูบนหัว 1 จุก ไปเจอรอยช้ำที่ไรผมบนหน้าผาก ผมหน้าม้าหนูมันปิดอยู่ อ๋าา มี้เลยไปเอาน้ำแข็งห่อผ้ามาประคบให้หนูอีกรอบ…